இதயம் என்னும் இவளின் செடியில்
இலைதான் முளைக்கிறதே
அடடா அதிசயம் ஆனால் உன்மை
முதல் பூ பூக்கிறதே

இதயம் என்னும் இவளின் செடியில்
இலைதான் முளைக்கிறதே
அடடா அதிசயம் ஆனால் உன்மை
முதல் பூ பூக்கிறதே

இவன் இவளது சொந்தம்
இது இறைவனின் பந்தம்
கவி கம்பனும் சொல்ல
அந்த காதலை மிஞ்சும்
அட உப்பும் இனிக்குது
சர்க்கரை கசக்குது
சுவையும் மறக்குது
நீ சொல் நிஜமா நீ சொல் நிஜமா

இதயம் என்னும் இவளின் செடியில்
இலைதான் முளைக்கிறதே
அடடா அதிசயம் ஆனால் உன்மை
முதல் பூ பூக்கிறதே

இது வரை பார்த்த ஆண்களால்
சலனம் இருந்ததில்லை
ஒரு காதல் வாசம் ஏதுமே
இவளும் அறிந்ததில்லை
வேலி போட்டது வாழ்ந்ததால்
இதயம் திறந்ததில்லை
இன்று காற்று போல மோதினான்
இவள் வசம் இவளும் இல்லை

அவனின் உலகத்திலே இவளே ஒளியானால்
பாலைவனதினிலே பொழியும் மழையானால்
ஏனோ கொஞ்சம் பேதை நெஞ்சில்
புது வெட்கம் வருதே புது வெட்கம் வருதே

இதயம் என்னும் இவளின் செடியில்
இலைதான் முளைக்கிறதே
அடடா அதிசயம் ஆனால் உன்மை
முதல் பூ பூக்கிறதே

கோலம் போடும் வாசலில்
காதல் வரைகிறதே
இனி தானாய் பேசும் காரணம்
இவனால் நிகழ்கிறதே
கோவில் போன போதிலும் கடவுள் மறக்கிறதே
கண்கள் மூடி நின்றாலும்
மனம் இவனை நினைகிறதே

எங்கோ இருந்தவனை இருப்பிடம்
அழைத்து வந்தால்
அவனே சுவாசம் என காற்றை
மறுத்து விட்டால்
ஏனோ கொஞ்சம் பேதை நெஞ்சில்
புது வெட்கம் வருதே புது வெட்கம் வருதே

இதயம் என்னும் இவளின் செடியில்
இலைதான் முளைக்கிறதே
அடடா அதிசயம் ஆனால் உன்மை
முதல் பூ பூக்கிறதே

இதயம் என்னும் இவளின் செடியில்
இலைதான் முளைக்கிறதே
அடடா அதிசயம் ஆனால் உன்மை
முதல் பூ பூக்கிறதே

இவன் இவளது சொந்தம்
இது இறைவனின் பந்தம்
கவி கம்பனும் சொல்ல
அந்த காதலை மிஞ்சும்
அட உப்பும் இனிக்குது
சர்க்கரை கசக்குது
சுவையும் மறக்குது
நீ சொல் நிஜமா நீ சொல் நிஜமா

இதயம் என்னும் இவளின் செடியில்
இலைதான் முளைக்கிறதே
அடடா அதிசயம் ஆனால் உன்மை
முதல் பூ பூக்கிறதே