ஊஊஹ்ம்ம்
சிவாய நமஹ

ஜடாமுடி அவிழ்ந்திட
விழுந்த கங்கை பாய்ந்திட
கழுத்தில் தூங்கும் நாகமோ
விழித்தெழுந்து பார்த்திட
இடக்கையில் உடுக்கையை
எடுத்து நீ அடித்திட
நடக்கும் இந்தத் தாண்டவத்தை
விண்ணும் மண்ணும் கண்டிட

திறக்கும் நெற்றிக் கண்ணில் பட்டு
அரக்கரும் எரிந்திட
தெறிக்கும் அந்தத் தீயிலே
இருட்டு யாவும் தீர்ந்திட
எரிக்கும் தீ தணித்திட
இளம்பிறை அணிந்திட
பிறக்கும் ஒன்று இறக்கும் என்று
உன் சினம் உரைத்திட

உமையவள் தன் காதலால்
பெருஞ் சினத்தை ஆற்றிட
தவங்கலைந்த ஞானியர்
துதித்து உன்னைப் போற்றிட
பனிப்பொருப்பின் மீது
நீ சினம் குளிர்ந்து வீற்றிட
எமக்கு இங்கு காவலாய்
வேற் யாரை நாங்கள் ஏற்றிட

நமச்சிவாய நாமத்தை
நாம் உச்சரிக்கும் போதிலே
நமக்குள் இன்பம் பாயுமே
மனக்களத்தின் மீதிலே
புகழ்ந்து உன்னை பாடினோம்
உன் தாண்டவம் முடிந்திட
புயல் முடிந்த பூமியாய்
அவ் விண்ணுமே விடிந்திட

கழுத்தணிந்த வாசுகி
எம் ஆணவம் உணர்த்திட
உடல் அணிந்த தோலுமே
எம் அச்சம் யாவும் நீக்கிட
கரம் பிடித்த சூலமோ
மூலோகம் மொத்தம் ஆண்டிட
வரம் கொடுக்க உன்னை
யாம் தவம் கிடந்து வேண்டிட

தலை அணி இளம்பிறை
எம் நெஞ்சிலே எரிந்திட
கருநிறச் ஜடாமுடி
இவ்வண்டமாய் விரிந்திட
அவ் வானலோக தேவரும்
உன் பாதம் ரெண்டைத் தேடிட
உனை வணங்கும் போதிலே
மனம் மகிழ்ந்து ஆடிட

ஓம் நம சிவ ஓம்
சிவ சிவ ஓம்
சிவ சிவ சிவாய நம ஓம்
நம சிவ ஓம்
சிவ சிவ ஓம்

முக்கண்ணனின் நுதல்விழி
சினத்திலே திறந்திட
மனத்தினைக் கெடுத்திடும்
அக் காமனைப் பொசுக்கிட
மலைமகள் முலைகளில்
கலைபடைத்த நேசனே
நிலையில்லாத வாழ்விலே
நிலையென்றான ஈசனே

சிவம் சிவம் சிவம் சிவம்
அளிப்பதும் சிவம் சிவம்
சிவம் சிவம் சிவம் சிவம்
அழிப்பதும் சிவம் சிவம்
சிவம் சிவம் சிவம் சிவம்
எங்கெங்குமே சிவம் சிவம்
சிவம் சிவம் சிவம் சிவம்
எம் நெஞ்சிலும் சிவம் சிவம்

ஓம் நம சிவாய(6)



நீள்கின்ற வானின் நீலமே
வாழ்கின்ற வாழ்வின் மூலமே
ஊழ்நீக்கிக் காக்கும் சூலமே
ஞாலத்தை வெல்லும் காலமே
ஆனந்தங் கொண்டு தாண்டவம்
நீ ஆடுகின்ற காட்சியை
ஆடாமல் நின்று காண்கிறோம்
நீ ஆட்சி செய்யும் மாட்சியை

வெறுப்புகள் அறுத்தனை
விருப்புகள் உதிர்த்தனை
நெருப்புகள் எரிக்கையில்
புகழ் துகள் உணர்த்தினை
கழுத்தில் நாகம் கொண்டனை
விழுங்கி நஞ்சு உண்டனை
உமைக்கு தேகம் தந்தனை
எமக்கு நீயே சிந்தனை

அண்டத்தை ஆளும் நாதனே
சித்தைக்கு வாய்த்த பித்தனே
முற்றும் உணர்ந்த சித்தனே
நிதம் நிகழ்த்தும் நித்தனே
திருத்திடும் அருத்தனே
அறுத்திடும் கருத்தனே
உறுத்திடும் செருக்கினை
நிறுத்திடும் ஒருத்தனே

உடுக்கையை எடுக்கையில்
இடும்பைகள் நடுங்கிடும்
அறக்கணே உன் பார்வையில்
துறக்கமே அடங்கிடும்
முக்கண்ணன் உந்தன் பார்வையால்
திக்கெட்டும் சோதி ஆகுமே
முக்கோடு இட்ட நெற்றியால்
முக்காலம் அற்றுப் போகுமே

சிவம் சிவம் சிவம் சிவம்
எடுப்பதும் சிவம் சிவம்
சிவம் சிவம் சிவம் சிவம்
முடிப்பதும் சிவம் சிவம்
சிவம் சிவம் சிவம் சிவம்
அளிப்பதும் சிவம் சிவம்
சிவம் சிவம் சிவம் சிவம்
அழிப்பதும் சிவம் சிவம்
சிவம் சிவம் சிவம் சிவம்

விண்ணெங்கிலும் சிவம் சிவம்
சிவம் சிவம் சிவம் சிவம்
மண்ணெங்கிலும் சிவம் சிவம்
சிவம் சிவம் சிவம் சிவம்
எங்கெங்குமே சிவம் சிவம்
சிவம் சிவம் சிவம் சிவம்
எம் நெஞ்சிலும் சிவம் சிவம்